Augmentation Phalloplasty การผ่าตัดเพิ่มขนาดอวัยวะเพศชาย

พอดีไปอ่านเจอบลอค http://anew.exteen.com/ แล้วก็เลยนึกถึงตอนที่ตัวเองไปนั่งฟังบรรยายเรื่องนี้ ก็เลยเอามาเล่าสู่กัน โดยปรับภาษาจากรายงานที่ตอนนั้นลงในบอร์ดตัวเอง

บรรยายวิชาการ เรื่อง Augmentation Phalloplasty โดย รองศาสตราจารย์ นายแพทย์ศิรชัย จินดารักษ์ Plastic and Reconstructive unit Department of Surgery Chulalongkorn University วันจันทร์ที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ.2547 ในงาน เปิดโลกบัณฑิตศึกษา 2547 ณ ศาลาพระเกี้ยว จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

ทำไมถึงต้องเพิ่มขนาดอวัยวะเพศ ในต่างประเทศ เช่น เกาหลี ญี่ปุ่น ซึ่งมีวัฒนธรรมการอาบน้ำรวมกัน อาจเกิดการเปรียบเทียบขนาดของอวัยวะเพศ ขนาดที่เล็กกว่าก็อาจจะเป็นปมด้อย หรือเกิดความอายขนาดของตน การเสริมขนาดจึงอาจจะเป็นเรื่องที่พวกเขาให้ความสนใจ แต่ในบ้านเราซึ่งไม่มีวัฒนธรรมการอาบน้ำรวม แต่ต้องการมีขนาดของอวัยวะเพศใหญ่ เกิดจากความเชื่อที่ว่าขนาดที่ใหญ่ สามารถสร้างความสุข และทำให้คู่นอนรู้สึกดีและพึงพอใจมากขึ้น ซึ่งเป็นความเข้าใจผิดของฝ่ายชาย แต่ความจริงแล้ว โดยหลักการแล้วการเสริมขนาดให้ใหญ่ขึ้นจะทำให้มีความรู้สึกทางเพศลดน้อยลง เพราะความรู้สึกสัมผัสบริเวณผิวหนังที่องคชาตจะลดน้อยลง

ปัจจุบันและอนาคต แนวโน้มจะเป็นอย่างไร การเสริมขนาดอวัยวะเพศชายมีการทำกันมาตั้งแต่ในอดีต และคาดว่าอนาคตการเสริมขนาดอวัยวะเพศชายของคนไทยน่าจะมีแนวโน้มเพิ่มมากขึ้น โดยในอดีต การเสริมขนาดอวัยวะเพศ มักจะใช้สิ่งแปลกปลอมผ่าตัดเข้าไปในบริเวณใต้ผิวหนัง เช่น การฝังมุก แต่ในปัจจุบัน การเสริมขนาดอวัยวะเพศ จะใช้การฉีดสิ่งแปลกปลอมเข้าไป ซึ่งสิ่งแปลกปลอมที่ใช้ส่วนใหญ่มักจะฉีดพาราฟิน หรือซิลิโคนเหลว แต่เนื่องจากพาราฟินและซิลิโคนมีลักษณะเหนียวและข้น ทำให้ยากต่อการฉีด และยังหายากอีกด้วย คนไทยนิยมฉีดน้ำมันมะกอก เพราะหาซื้อได้ง่าย เหลว ทำให้ฉีดได้ง่าย เพียงมีเข็มฉีดยาก็สามารถฉีดได้ทันที

วิธีการผ่าตัดเพิ่มขนาดมีวิธี ดังนี้
1.การใช้เนื้อเยื่อของตัวเราเอง ได้แก่ ไขมันจากหน้าท้อง ต้นขา จากก้น หรือที่อื่นๆ ที่มีไขมันสะสมอยู่ฉีดเข้าไปในชั้นใต้ผิวหนังของอวัยวะเพศชาย ก็จะทำให้ขนาดของอวัยวะเพศชายมีขนาดใหญ่ขึ้น แต่อย่างไรก็ตามไขมันที่ฉีดเข้าไปมักจะไม่อยู่ถาวร หมายความว่าเมื่อผ่านไปแล้ว 3เดือน ไขมันมักจะละลายหายไป ส่วนการตัดเนื้อเยื่อบริเวณใกล้เคียง เช่น บริเวณหน้าท้อง ตัดเป็นชิ้นๆ ซึ่งยังมีเส้นเลือด สอดเข้าไปบริเวณหนังหุ้มอวัยวะเพศชาย วิธีนี้ทำได้แต่บริเวณที่ผ่าตัดจะมีร่องรอยแผลเป็น แต่ตรงบริเวณที่ดูดไขมันก็จะไม่มีร่องรอยอะไร แต่ข้อสำคัญคือ เนื้อเยื่อที่นำมาใส่มักจะหนาเกินไป และทำให้ความรู้สึกทางเพศลดลง
2.การใช้สิ่งแปลกปลอม คล้าย ๆ กับการเสริมจมูก โดยแผ่นซิลิโคน แต่มีข้อแม้อยู่ว่า มันไม่สามารถยืดได้หดได้ ขนาดจะใหญ่ขึ้นจริง แต่ไม่สามารถยืดหยุ่นได้ อย่างที่สองก็คือ ในระยะยาวแล้ว อาจมีการแตกออกมา

ผลกระทบจากการใช้วิธีเพิ่มขนาดที่ไม่ถูกต้อง โดยส่วนใหญ่การฉีดในระยะแรกจะให้ผลที่น่าพึงพอใจ เพราะร่างกายยังไม่เกิดปฏิกิริยาต่อต้าน แต่พอผ่านไป 3-6 เดือน (ขึ้นอยู่กับขนาดของยา) ร่างกายจะเกิดปฏิกิริยา เช่น ผิวหนังแตกเป็นแผล ใหญ่แบบไม่มีรูปร่าง เนื่องจากสารที่ฉีดเข้าไปมีลักษณะเป็นของเหลว จึงมีการไหลตามแรงโน้มถ่วงโลก ทำให้รูปร่างของอวัยวะเพศแปลกออกไป หรือใหญ่เกินไปจนไม่สามารถสอดใส่ได้ หรือบางครั้งการฉีดยาเข้าไปทำให้เกิดพังผืด คล้ายกับการใส่เหล็กเข้าไปในอวัยวะเพศ เมื่ออวัยวะเพศแข็งตัวจะเกิดความเจ็บปวด อวัยวะเพศยืดไม่ออก

สาเหตุที่ทำให้ผู้ป่วยมาพบแพทย์
1. มีการติดเชื้อบริเวณที่อวัยวะเพศ และเป็นแผลเรื้อรัง
2. มีการเคลื่อนตัวของสารที่ฉีดไปยังอวัยวะข้างเคียง ทำให้ติดเชื้อได้ นาน ๆ ไปจะทำให้บริเวณนี้แข็งเป็นพังผืด ทำให้เจ็บปวดได้
3. ขนาดของอวัยวะเพศใหญ่จนไม่สามารถร่วมเพศได้ เวลาอวัยวะเพศแข็งตัวจะปวดมาก
4. กลัวเป็นโรคมะเร็ง เนื่องจากมีแผลเรื้อรังเป็น ๆ หาย ๆ

แนวทางการช่วยเหลือ
1. การให้การปรึกษา และการให้ความรู้เรื่องเพศ คือ ต้องให้การศึกษาในเรื่องการมีเพศสัมพันธ์ ว่าเทคนิคสำคัญกว่าขนาด ต้องทำให้ประชาชนเข้าใจเรื่องนี้อย่างแท้จริง จึงจะไม่เกิดปัญหา แต่ในบางคนที่มีขนาดอวัยวะเพศเล็กจริง ๆ จึงทำการรักษาทางการแพทย์
2. การผ่าตัดแก้ไขอาการต่าง ๆ ตามลักษณะที่พบ โดยใช้การลอกผิวหนังที่เสียหายออกและดึงเนื้อเยื่อบริเวณอื่นมาทดแทน วิธีการนี้แพทย์ชาวจีนเป็นผู้คิดค้นแต่ต้องทำการผ่าตัด2ครั้ง ในประเทศไทยจะใช้การผ่าตัดเพียงครั้งเดียว คล้ายกับวิธีการของประเทศเกาหลี แต่ไม่สามารถแก้ไขได้ในกรณีที่หนังหุ้มอัณฑะมีลักษณะติดเชื้อจนไม่สามารถนำมาใช้ทดแทนได้

Queer Eye for the Japanese Guy? Commodified Male Sexuality in a Tokyo Host Club

Queer Eye for the Japanese Guy? Commodified Male Sexuality in a TokyoHost Club

Akiko Takeyama

บทคัดย่อในงานการประชุมวิชาการConsuming Sexในการประชุมนานาชาติ เพศวิถี เพศภาวะ และสิทธิในเอเชีย: การประชุมนานาชาติครั้งแรกว่าด้วยเรื่องเควียร์ศึกษา (Sexualities, Genders, and Rights in Asia, 1st International Conference of Asian Queer Studies) จัดโดยโครงการจัดตั้งสำนักงานสิทธิมนุษยชนศึกษาและพัฒนาสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล และเครือข่ายเควียร์แห่งภาคพื้นเอเชียแปซิฟิก ระหว่างวันที่ 7-9 กรกฎาคม2548 ณ โรงแรมแอมบาสเดอร์ กรุงเทพมหานคร

The new American TV show, Queer Eye for the Straight Guy, has highlighted the aestheticization of heterosexual men by queer men. The so-called metrosexual phenomenon points to straight men who spend an inordinate amount of time and money on beautifying their appearance and who are willing to embrace their feminine side. However, this is nothing new in Japan. Straight men have been beautifying themselves and embracing, even flaunting, their feminine side since the late 1980s. This phenomenon is particularly evident in Tokyos host clubs where young Japanese men host female customers. These clubs are lavish, female-friendly spaces where male hosts invest heavily in their appearance, using slim bodies, trendy hairstyles and expensive designer suits to attract female customers. It is also a phenomenon that occurs entirely independently of gay influence. This paper demonstrates how the rapidly expanding market for mens fashion and aesthetics, as well as the growth of urban consumer space such as host clubs, have allowed for a freer expression of mens beauty and an increase in social tolerance for mens feminine side. By exploring male beautification practices in the context of Japanese host clubs, it also examines the parameters of apparently transgressive gender formations. Just as critics of the meterosexual trend in the US have argued that the gay men in Queer Eye are nothing more than handmaidens for heteronormativity, I will argue that Japanese hosts, practices ultimately reinscribe even as the they disrupt prevailing heteronormative notions of beauty and romance.

YAOI Fans As Queer Women in Japan

YAOI Fans As Queer Women in Japan

Akiko Mizoguchi

บทคัดย่อในงานการประชุมวิชาการQueering of Our Own: Queer Practices of Japanese Women ในการประชุมนานาชาติ เพศวิถี เพศภาวะ และสิทธิในเอเชีย: การประชุมนานาชาติครั้งแรกว่าด้วยเรื่องเควียร์ศึกษา (Sexualities, Genders, and Rights inAsia, 1st International Conference of Asian Queer Studies) จัดโดยโครงการจัดตั้งสำนักงานสิทธิมนุษยชนศึกษาและพัฒนาสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล และเครือข่ายเควียร์แห่งภาคพื้นเอเชียแปซิฟิก ระหว่างวันที่ 7-9 กรกฎาคม 2548 ณ โรงแรมแอมบาสเดอร์ กรุงเทพมหานคร

Starting in the early 1960s, YAOI fictions, male homosexual comics and illustrated novels created by women for women in Japan, cater to at least half a million women today. Through many stronger works of the 1960s and 1970s have proven to be crossover hits with readers of both genders, more recent YAOI comics and illustrated novels which feature explicit depiction of male homosexual acts have excluded straight male. Today over 95% readers and 100% writers and artists are women for YAOI genre as a whole, and as such, YAOI provides a female gendered and fully sexualized discursive space. What female YAOI fans communicated in this space through the representations of male homosexual romance narratives are their sexual desires and fantasies. Regardless of their sexual identities such as straight, lesbian, bisexual and others, these women operate in the YAOI space together. For example, a married woman who reads YAOI fictions and shares her fantasies with other YAOI fans on a daily basis, and claims that such acts feel more sexual than her actual sex acts is not at all rare. Instead of calling these women straight women who like YAOI fictions, or women who belong to lesbian continuum with lesbian fans of YAOI fictions, this paper proposes to call them queer. By examining womens words from magazines, face-to-face interviews and email correspondences, this paper explores this queerness that exceeds conventional categories of sexual orientations in the hope of expanding the discussions of womens queer sexualities in contemporary Japan.

Reaching Out from the Margins

Reaching Out from the Margins:

Queer Community Formation in an Aesthete Magazine for Teenage Girls

James Welker

บทคัดย่อในงานการประชุมวิชาการLocal Japanese Responses to Queer Activism ในการประชุมนานาชาติ เพศวิถี เพศภาวะ และสิทธิในเอเชีย: การประชุมนานาชาติครั้งแรกว่าด้วยเรื่องเควียร์ศึกษา (Sexualities, Genders, and Rights in Asia, 1st International Conference of Asian Queer Studies) จัดโดยโครงการจัดตั้งสำนักงานสิทธิมนุษยชนศึกษาและพัฒนาสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล และเครือข่ายเควียร์แห่งภาคพื้นเอเชียแปซิฟิก ระหว่างวันที่ 7-9 กรกฎาคม 2548 ณ โรงแรมแอมบาสเดอร์ กรุงเทพมหานคร

The popularity of the SHONEN AI (boys love) genre of SHOUJO MANGA (girls comics) has drawn significant critical attention. While SHONEN AI has been described as offering a liberatory sphere within which readers are freed to experiment with romance and sexuality, what has little been noted is the genres appeal to young people whose sexual desire and identities transgress heteropatriarchal norms. Given the popularity of this genre, with its focus on beautiful, often androgynous boys in love with each others, it is unsurprising that the end of the 1970s saw the appearance of a few magazines aimed at teenage girls and focused on these BISHONEN (beautiful boys) and their romantic, sometimes sexual relationships with each other. Among the readership of these TANBIHA (cult of aesthetes) magazines were young women and men drawn to depictions of a range of homosexual and transgender desire and identities. The existence of these readers is evidenced by their contributions to the magazines, sometimes as editorial commentary, sometimes as confessional testimony. ARAN (Allan) specifically published a LESBIENNE personals column, which first appeared literally on the margins of the magazines, and which eventually made space for male readers. In allowing readers to make textual if not physical contact with each other, these magazines functioned as sites where queer young people were able to find or create communities of others like themselves. This paper examines reader contributions to these TANBIHA magazines and explores their role in community formation among young people resisting heteronormativity.